PODSTAWY EDYTORÓW TEKSTU - OBSZERNY PODRĘCZNIK

 

Podstawowe sposoby formatowania

Podstawowe ustawienia dotyczące formatu czcionek

Procesory tekstu umożliwiają nie tylko wpisywanie i wykonywanie modyfikacji (edycję tekstu), ale również formatowanie, czyli określenie wyglądu tekstu. Podstawowe możliwości w zakresie formatowania to wybór kroju czcionki (zestawu czcionek, często mówi się po prostu wybór czcionki), określenie wielkości znaków, określenie pewnych cech jak kolor, pochylenie, pogrubienie itp.

Krój czcionki można wybrać na wstążce w zakładce Narzędzia główne w grupie przycisków Czcionka.

Grupa przycisków Czcionka


W grupie tej można wybrać wielkość znaków, kolor, kolor wyróżnienia oraz dodatkowe cechy, takie jak:

  • pogrubienie (przycisk z pogrubioną literą B, od angielskiego Bold),
  • pochylenie, inaczej kursywa (przycisk z pochyloną literą I, od angielskiego Italic),
  • podkreślenie (przycisk z podkreśloną literą U, od angielskiego Underline),
  • przekreślenie,
  • indeks dolny i górny.

Można też wykonać pewne operacje związane z wielkością czcionki, np. zamienić wszystkie litery małe na duże lub odwrotnie.

Wielkość czcionki podaje się w jednostkach nazywanych punktami. Wielkość można wybrać z listy rozwijalnej lub wpisać samemu. Wielkość nie musi być podana jako liczba całkowita, poprawną wartością jest np. 10,5.


Do pogrubiania można użyć kombinacji klawiszy Ctrl + B. Podobnie, do pochylania można użyć klawiszy Ctrl + I. Do podkreślania używa się Ctrl + U.


Z funkcji formatowania można korzystać na dwa sposoby:

  1. Jeśli ma być zmieniony sposób formatowania już wprowadzonego tekstu, należy najpierw zaznaczyć odpowiedni fragment , a następnie sformatować go, wciskając odpowiedni przycisk lub przyciski.
  2. Jeśli zostanie wciśnięty przycisk na przykład pogrubiania bez zaznaczonego tekstu i kursor nie jest umieszczony w środku wyrazu, oznacza to przełączenie edytora w tryb pogrubiania. Od tej pory nowo wprowadzany w tym miejscu tekst będzie wpisywany czcionką pogrubioną i działa to aż do chwili wyłączenia przycisku pogrubiania lub przejścia do innej części dokumentu.

Jeśli zmiana czcionki dotyczy tylko jednego wyrazu, wystarczy jeśli kursor zostanie umieszczony w środku tego wyrazu.
Jeśli zmiana ma dotyczyć większego fragmentu tekstu, najpierw ten fragment należy zaznaczyć.

W programie Microsoft Office Word 2007 można szybko formatować tekst, korzystając z opcji formatowania dostępnych na minipasku narzędzi. Minipasek narzędzi jest wyświetlany automatycznie po zaznaczeniu tekstu. Można go także wyświetlić przez kliknięcie prawym przyciskiem myszy.


Więcej ustawień dotyczących formatu czcionek

Więcej ustawień dotyczących formatowania czcionek można znaleźć w oknie dialogowym Czcionka, po kliknięciu w przycisk w prawym dolnym rogu grupy przycisków Czcionka (w zakładce Narzędzia główne na tasiemce). Okno to zawiera dwie zakładki: Czcionka i Odstępy między znakami.

Zakładka Czcionka
Okno dialogowe Czcionka, zakładka Czcionka


W zakładce Czcionka można zmieniać czcionkę, ustawiać efekty dodatkowe (jak na rysunku) oraz rozmiar. Przycisk Domyślnie umożliwia zdefiniowanie nowej domyślnej czcionki ze wszystkimi ustawieniami, takimi jakie ustawiono w oknie.

Odstępy między znakami
Okno dialogowe Czcionka, zakładka Odstępy między znakami


Zakładka Odstępy między znakami służy do ustawiania odległości między znakami (literami) w wyrazie. Dla uzyskania efektu wyróżnienia można na przykład zastosować rozstrzelone odstępy (zwiększone w stosunku do normalnych). Z kolei skalowanie tekstu polega na procentowej zmianie kształtów poszczególnych znaków. Skalowany tekst może zostać rozciągnięty (skala większa niż 100 procent) lub skompresowany (skala mniejsza niż 100 procent).

Kerning
powoduje zmianę (dostosowanie) odstępów między określonymi parami liter, przy czym efekt ten może być włączony przy rozmiarze czcionki większym lub równym zdefiniowanemu na liście rozwijalnej. Okazuje się, że wstawianie jednakowych odstępów między różnymi literami w wyrazie daje nie najlepszy wizualnie efekt. Kerning może być ujemny (tzw. podcinanie) lub dodatni. Częściej stosowany jest kerning ujemny, czyli dosuwanie do siebie znaków, które wyglądają na nienaturalnie oddalone. Klasycznym przykładem jest przybliżenie do siebie liter VA. Kształt tych liter powoduje, że zastosowanie zwykłego odstępu skutkuje wrażeniem zbyt dużego odsunięcia liter od siebie. Kerningiem dodatnim jest odsuwanie od siebie znaków, sprawiających wrażenie zbyt "ściśniętych" (tzn. położonych zbyt blisko siebie). Kerning jest szczególnie istotny dla liter o dużym rozmiarze, dlatego w powyższym oknie dialogowym można ustawić wielkość, od której kerning będzie działał.


Zbyt dużo różnych formatów użytych w jednym małym dokumencie zwykle nie wygląda dobrze i nie przyczynia się do przejrzystości dokumentu.




Pobierz plik, korzystając z poniższego łącza. Sformatuj tekst zgodnie z podanymi w pliku wskazówkami. Tekst w pliku do tego ćwiczenia zawiera stosunkowo dużo elementów formatowania czcionek jedynie po to, by pokazać pewne możliwości procesorów tekstu.



zadanie9.doc Plik zawiera sformatowany tekst wzorcowy oraz ten sam tekst niesformatowany, który należy sformatować zgodnie z wzorcem.

 

Podstawowe sposoby formatowania